Osłonki sztuczne do kiełbas pojawiły się na rynku ponad 80 lat temu. Jest to relatywnie niewiele biorąc pod uwagę jelita naturalne, które królują na rynku od ponad 15000 lat. Symboliczną datą w kalendarium rozwoju osłonek sztucznych jest rok 1870, w którym to niemieccy specjaliści opracowali pierwszą na rynku osłonkę sztuczną – osłonkę pergaminową. Prawdziwy przełom przyniosło jednak wynalezienie osłonki celulozowej, która miała znacznie szersze zastosowanie niż osłonka pergaminowa (używana przede wszystkim do kiełbasy zwanej Erbswurst).

Po roku 1925 pojawiały się coraz bardziej zaawansowane technicznie osłonki kiełbasiane, których właściwości lepiej spełniały oczekiwania branży. W latach 60 pojawiły się osłonki barierowe, które nadawały się do produkcji kiełbas parzonych i podrobów. Warto zwrócić uwagę, że największy wkład w opracowywanie i wprowadzanie na rynek osłonek sztucznych miały Niemcy. Patrz kalendarium poniżej.

W poszczególnych latach opracowano i wprowadzono na rynek światowy:

1991 – osłonki pięciowarstwowe, których produkcja wymagała procesu koekstruzji; Niemcy
1974 – osłonki na bazie kopolimeru PVDC; Niemcy
1964 – osłonki na bazie poliamidu (tzw. osłonka barierowa)
1963 – osłonki fibrusowe barierowe lakierowane od wewnątrz; Niemcy
1957 – osłonki na bazie poliestru
1956 – osłonki fibrusowe; Niemcy
1951 – osłonki fibrusowe powlekanej na zewnątrz; USA
1936 – osłonki fibrusowe; USA
1933 – osłonki białkowe znane jako osłonki kolagenowe (Naturin); Niemcy
1925 – osłonki celulozowe; Niemcy
1870 – osłonki pergaminowe; Niemcy