|
Na czym polega uszlachetnianie osłonek sztucznych do wędlin? |
 |
 |
 |
|
There are no translations available.
Uszlachetnianie osłonek sztucznych polega na takim modyfikowaniu osłonek, dzięki któremu tworzona jest wartość dodana. Sprowadza się to najczęściej do takich procesów jak:
- marszczenie – sprowadza się do nadawania osłonkom odpowiedniej zmarszczonej postaci, dzięki czemu wydajność produkcyjna maszyn do nadziewania osłonek wzrasta.
- nadrukowywanie – nadruki stanowią istotny element w prezentacji i promocji gotowego produktu, który stanowi jej opakowanie. Nadruki realizuje się współcześnie zarówno metodą tradycyjną jak i metodą UV. Nadruk możliwy jest na praktycznie wszystkich typach osłonek sztucznych (poliamidowych, celulozowych, białkowych, pergaminowych itp.)
- perforowanie – polega na nadawniu osłonkom odpowiedniej struktury i faktury za pomocą specjalnej platformy igłowej.
- wiankowanie – jak sama nazwa wskazuje chodzi tu o nadanie osłonkom odpowiedniego kształtu, najczęściej w formie wianka. Wiankowanie stosowane jest w przetworach mięsnych takich jak: salceson, pasztetowa czy metka.
- cięcie – dotyczy podziału osłonek na określone odcinki; często też z zamknięcięm jednej strony pętelką lub klipsem – klipsowanie.
|
|
Jaka jest historia osłonek sztucznych? |
|
|
|
|
There are no translations available.
Osłonki sztuczne do kiełbas pojawiły się na rynku ponad 80 lat temu. Jest to relatywnie niewiele biorąc pod uwagę jelita naturalne, które królują na rynku od ponad 15000 lat. Symboliczną datą w kalendarium rozwoju osłonek sztucznych jest rok 1870, w którym to niemieccy specjaliści opracowali pierwszą na rynku osłonkę sztuczną – osłonkę pergaminową. Prawdziwy przełom przyniosło jednak wynalezienie osłonki celulozowej, która miała znacznie szersze zastosowanie niż osłonka pergaminowa (używana przede wszystkim do kiełbasy zwanej Erbswurst).
Po roku 1925 pojawiały się coraz bardziej zaawansowane technicznie osłonki kiełbasiane, których właściwości lepiej spełniały oczekiwania branży. W latach 60 pojawiły się osłonki barierowe, które nadawały się do produkcji kiełbas parzonych i podrobów. Warto zwrócić uwagę, że największy wkład w opracowywanie i wprowadzanie na rynek osłonek sztucznych miały Niemcy. Patrz kalendarium poniżej.
W poszczególnych latach opracowano i wprowadzono na rynek światowy:
1991 – osłonki pięciowarstwowe, których produkcja wymagała procesu koekstruzji; Niemcy
1974 – osłonki na bazie kopolimeru PVDC; Niemcy
1964 – osłonki na bazie poliamidu (tzw. osłonka barierowa)
1963 – osłonki fibrusowe barierowe lakierowane od wewnątrz; Niemcy
1957 – osłonki na bazie poliestru
1956 – osłonki fibrusowe; Niemcy
1951 – osłonki fibrusowe powlekanej na zewnątrz; USA
1936 – osłonki fibrusowe; USA
1933 – osłonki białkowe znane jako osłonki kolagenowe (Naturin); Niemcy
1925 – osłonki celulozowe; Niemcy
1870 – osłonki pergaminowe; Niemcy |
|
|
Co to są osłonki sztuczne? Co je charakteryzuje? |
|
|
|
|
There are no translations available.
Osłonka sztuczna, podobnie jak osłonka naturalna, jest istotnym elementem gotowej kiełbasy czy też wędliny. To ona nadaje jej specyficzny kształt, wygląd, smak oraz wpływają na jej trwałość. Istnieje bardzo wiele odmian osłonek sztucznych. W zależności od wykorzystywanego w produkcji osłonek surowca dzielimy je na takie, które wykorzystują surowce naturalne, np. celuloza czy kolagen [osłonki białkowe (kolagenowe), celulozowe, fibrusowe] oraz tworzywa sztuczne (polimerowe), np. poliamid czy poliester [osłonki barierowe].
Kolejny podział przeprowadzony jest według ilości warstw, jakie posiada osłonka sztuczna. Do roku 1991 na rynku obecne były wyłącznie osłonki jednowarstwowe, później wprowadzano wielowarstwowe (dwu-, trzy-, cztero-, pięcio-, a nawet sześciowarstwowe). Poszczególne warstwy mogą posiadać różne właściwości (dotyczące np. kurczliwości czy też przepuszczalności pary wodnej) dzięki czemu dobrze spełniają swoją rolę "opakowania".
Osłonki sztuczne w odróżnieniu od jelit naturalnych są łatwe do przechowywania a na większości z nich można dokonać nadruku. |
|
|
|
|
|
